Ο
Αριστοτέλης ονόμασε τον άνθρωπο "ζώον πολιτικόν" δηλαδή άτομο
προορισμένο από τη φύση του ώστε να ζει σε κοινωνία [...] Παρόλο που η ένταξη
του ανθρώπου στην κοινωνία είναι κάτι φυσικό, δε γίνεται αυτόματα. Για να
ενταχθεί ομαλά πρέπει να αποδεχθεί τους κανόνες, τους θεσμούς και τις
καθιερωμένες αξίες της κοινωνίας και να αναλάβει
τις ευθύνες και τα καθήκοντα που απορρέουν από το ρόλο του μέσα σ’ αυτήν [...]
Υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι
υποστηρίζουν ότι η κοινωνική ένταξη συνεπά-γεται αλλοτρίωση. Η άποψη αυτή θα
μπορούσε να είναι αληθινή, αν το άτομο ήταν υποχρεωμένο να υιοθετήσει χωρίς
δικαίωμα αμφισβήτησης όλες τις διαμορφωμένες συνήθειες, γνώσεις, ιδέες και
συμπεριφορές του συνόλου. Όμως δεν είναι έτσι. Το άτομο μπορεί μέσα από τον
ρόλο που έχει στην κοινωνία να αμφισβητήσει, να προ-τείνει νέες ιδέες, να
διαμορφώσει διαφορετικά την κοινωνία του [...]
Το
βέβαιο είναι ότι η ένταξη αποβαίνει προς το συμφέρον και του ατόμου και του συνόλου.
Το άτομο ωφελείται διότι μόνο μέσα στην κοινωνία μπορεί να εξελιχθεί και να
αναπτύξει τις δημιουργικές του δραστηριότητες[...] Από την άλλη, η κοινωνία οφείλει
να τους εντάσσει όλους χωρίς αποκλεισμούς διότι από τον καθένα αντλεί τις ιδέες
του, τη φαντασία του, την ευαισθησία του, την δημιουργικότητά του, την δουλειά
του. [...]
